ما بطور طبیعی آمار دینی مان کم نیست و جامعه مذهبی مان هم کمرنگ نیست اما ظهور رخ نمی دهد چون که جامعه دینی ما انسان محور و اومانیستی است و متدین خودگرا و به دنبال سود و منفعت شخصی می باشد متدینی که به تدین سکولار عادت کرده است و در همین فضا بزرگ شده است و لذا در هر موضوعی که وارد می شود دنبال نفع شخصی می باشد و در این فضا حرکت می کند و لذا انتظار هم از این مقوله استثنا نیست و این انسان وقتی به این موضوع وارد می شود بی تفاوت،ساکت و بی دغدغه به این مساله می نگرد.
یک انتظار بدتر هم وجود دارد و آن این است که فرد گناه را می بیند ولی ابراز نگرانی نمی کند بلکه قلبا خوشحال است و وقتی ظلم و فساد و جنایت را می بیند بیان نمی کند ولی بدش هم نمی آید و معتقد است که باید ظلم و جور زیاد شود و به روایت نبوی هم استناد می کند که فرمودند: “یملا الله به الارض قسطاً و عدلاً کما ملئت ظلماً و جوراً” و حتی برخی متدینین متاسفانه اعتقاد دارند که انقلاب اسلامی ایران روند ظهور را با تاخیر مواجه کرده است و لذا اینان بر این باور هستند که باید در برابر فساد و بی عدالتی و … بی تفاوت بود تا ظهور امام زمان (عج) به واقعیت بپیوندد.
ما نسبت به ظلم و فساد در جامعه باید بی تفاوت نباشیم و باید حرکت کنیم و بطور جدی سفت و سخت بایستیم.
ایجاد علائم ظهور در اختیار ما نیست و دیگر اینکه ظهور متوقف بر علائم نیست ولی ایجاد شرایط ظهور به دست ماست و شرط ظهور نیز خودسازی و جامعه سازی است و لذا پر شدن جامعه از فساد و ظلم علامت ظهور است نه شرط ظهور.
باید این آسیب یعنی انتظار منفی را به انتظار مثبت و سازنده تبدیل کنیم و جامعه ما باید از جامعه دین دار به جامعه دین یار تبدیل شود یعنی رابطه من الامام به رابطه للامام تغییر یابد.
